yngiss

Det skal faktisk ikkje mykje ekstra energi til for å spare miljøet for eit større "fotavtrykk" enn nødvendig. Om det er nødvendig å legge att fotspor i naturen i det heile kan diskuterast. Ein annan gong.

• Sorter matavfall, papir, plast, metall osb
• Invester i eitt eller fleire handlenett, eller bruk plastposane opp att fleire gongar. Helst det første. Då kan du også sjå stilig ut når du handlar, dersom det er viktig for deg
• Ikkje hiv klede, men gje dei heller til Fretex eller liknande
• Saml stearinlysrestar og send dei til gjenvinning. Det er heller ikkje spesielt vanskeleg å smelte og lage nye sjølv
• Spar på straum og vatn. Ein kan pusse tennene utan å la vatnet renne
• Nytt kollektiv transport i staden for privat
  

Det var desse eg kom på i farta, og eg prøver so godt eg kan å bruke dei sjølv. Har du nokre punkt å tilføye?

Somme gongar har eg ikkje ord. Det trur eg kvar gong. Men problemet er eigentleg at eg har for mange ord som tyder det same, og då mistar dei litt av meininga si. Kva er so spesielt med eitt ord som har nesten ti synonym? Eg vil i alle fall ikkje bruke det for å beskrive noko spesielt. Og då brukar eg i staden ord som eg aldri seier til vanleg. Det vert noko ekstra spesielt med dei, fordi eg berre brukar dei om enkelte ting. (Ting er forresten eit stygt ord som betyr alt for masse, og som ikkje alltid betyr det same dersom du erstattar det.) Dei orda eg sjeldan brukar er i alle fall litt sånn som dei finaste finkjolane, kakene, skoa, lysekrunene, og broderingane du kan tenkje deg! Eg gøymer dei her so lenge, til eg ein gong får bruk for dei..

Vakker. Pen. Episk.

Eg kom visst berre på tre. Det første brukte eg i stad, det andre uttalar eg aldri, (men skriv det i staden for,) og det tredje har eg nett fått kunnskap om tydinga av. Tenk kor mange ord som finst. Om du reknar med alle språk vert det ufatteleg mange! Om eg reknar vert talet sikkert endå høgare, for eg har ikkje matte lenger.. men uansett. Tenk at det finst so mange ulike måtar å seie det same på. Til og med ulike språk! Eg likar det. Tykkjer om det. Finn det fint. I mine auge er det ein herleg fridom å ha. Litt sånn som når ein unge får lov til å plukke smågodtet sitt sjølv.

Kva ord brukar du når du trur du ikkje har noken?

.. tenkte eg på at det eg finn merkverdig frå dag til dag kanskje interesserar spesielt mange andre enn meg sjølv. Eller?

Akkurat no går eg ut ifrå uttrykket: "den som ikkje kommenterar samtykkjer!" Og om de samtykkjer kan eg heller skrive slikt i dagbokja mi. Eg likar eigentleg best å skrive på papir. Sjølv om eg skriv som ein analfabet. Det ser i alle fall ofte slik ut når eg seinare skal lese det eg sjølv har rabla.

.. åt eg peparkake til frukost, og tenkte på jula i mine yngre dagar. Då hang det peparkaker i nesten alle vindauga.
Og på grunn av vetlebror min, såg alle slik ut:

..såg eg ned på nokre av dei personane eg verkeleg ser opp til. Eg ville ha eit nytt perspektiv, og det fekk eg.

Frittgåande egg. Auga mine festa seg ved tittelen på bokja i bibliotekhylla, men kroppen stogga ikkje. Auga mine ville smile, og det gjorde dei. Det er merkverdig at ein slik boktittel kunne få meg til å trekkje slik på smilebanda. Men kanskje var det i røynda noko anna som fekk meg til å smile av dei vetle gledene heile dagjen? Først fann eg jo ein frittgåande Thomas på biblioteket, og det var der det byrja, trur eg. Frittgåande smil.

Tilfeldig? I heile dag har eg lurt på korleis eg kan utdanne meg ved å ta utgongspunkt i, og vidareutvikle mine kreative sider. (Det var utdanningsmesse på skulen i dag.) Når dagen røynde på, og eg hadde byrja å leggje tankane om utdanning til side, fann eg plutseleg eit nytt og spanande vegkryss. Heilt tilfeldig kom eg inn på denne sida. Norges Kreative fagskole. Eg elskar tilfeldigheiter, og sjølv om spørsmålet "Kva er ei tilfeldigheit?" irriterar meg, er eg glad for at dei eksisterer. For det gjer dei jo. Om ikkje i verkelegheita, så fins dei i alle fall i houvda våre. Og det er eigentleg nok.

Frå no av skal eg prøve å finne ein merkverdig ting med kvar bidige dag. Det kan vere eit bilete, eit ord, ein observasjon, ei erfaring, ein draum, ein tanke, eller kva som enn måtte vere verdt å merkje seg.

I dag(tidleg) hadde eg ein merkverdig draum:

Eg drøymde at eg var vakjen. (Det drøymer eg jo ofte, men eg kan ikkje tru at eg ikkje forstod at det heile var ein draum.) Vetlebror min, som er 16, skulle byrje på idrettslina her på Sandane. I øyret hadde han ein diger diamant, og var difor sikker på han ville utkonkurrere dei andre elevane, som ikkje hadde like stor bling som han. Og dessutan skulle me flytte inn på ein hybel som likna på ein prikk på søstra mi sitt rom heime. Me krangla om korleis me skulle innreie. Korleis skulle me få plass til speleautomaten vår? var spørsmålet eg vakna med då eg var sikker på at klokka var for mykje til å stå opp, og rekke første time. Men klokka var berre kvart over 8. Heldigvis, for eg ville ikkje drøyme meir, til ei forandring.

Eg høyrer dei,
Framtidsdrøymarane.
Dei kviskrar
Ikkje.
Dei skrik!
Vil bli,
må bli,
skal bli,
noko stort!
Bli noko.

Eg har heller lyst å sove eitt år.
Det er då draumane
verkar verkelegast.
Det er då dromedarar
Ikkje drøymer
om å bli kamelar.