yngiss

det er det eg har valt å kalle den nye bloggen:

Pastelldraum

..og du finn den her!

Hei der!

Eg vert litt smigra når eg ikkje har posta noko på evigheiter, og framleis er det opp til fem som er innom på ein dag, (sjølv om eg veit at de mest sannsynleg er pappa, Eldrid (systra mi), og tre hemmelege beundrarar.) Men eg må nok skuffe dykk, og sei at det ikkje kjem meir på denne bloggen, ikkje før eg legg ut eit siste innlegg der eg linkar til den nye bloggen. Eg sit framleis i tankeboksen, og den er ikkje heilt klar endå. Men om nokre veker, har eg planlagt, skal den vere klar! Det blir nokre veker til, for eg har det litt travelt for tida. Men rundt 10. mars skal eg nok få tid.

Så kom tilbake då, og så skal du få ein heilt ny blogg å fylgje.

Takk for at du er der framleis, sjølv om eg har forsvunne litt.. både i tankeverda, og i den verkelege. Eg har nemleg vore i Paris med verdas kjekkaste kjærast

.. og det såg litt slik ut:

Snakkast ca 10. mars ;)

Mi fyrste julestjerne er hengt opp, og eg har planar om å lage mange fleire. Dei skal henge i vindauget og snurre for seg sjølv. Alt du treng er telys. Når du er i ferd med å kaste metallet, tek du i staden vare på det. Så kan du knipe fem samantil ei stjerne.

Om dette var vanskeleg å forstå kan eg forklare steg for steg, men no tok eg ikkje bilete, så det blir litt vanskeleg.

Sat der åleine. Maula vind. Saman.

Dei drakk te av koppar. Knuste.

Alle såg. Alle tenkte. Ingen handla.

Eit fotografi, ei teikning, eit måleri,

eit tre, ein skog, eit alveland,

eit dikt, ei novelle, ei bok,

ein idé,

ei historie,

ein person,

i eit eventyrhus i eit eventyrland.

Eg lurte deg litt, for lykta mi er ikkje laga av mais, men av noko som før var mais oppi. Mykje kan gjerast med ein metallboks dersom ein har hammar og spikar, litt svart stoff, pluss ei gitarstrengflette.

Neste gong skal eg lage ei ananaslykt! Undrar på kva eg skal pynte ho med.. Har du eit forslag, eller to?

Han strekkjer kvar ei grein, kvar ein kvist, kvar ein finger

opp frå rota, opp i det blå, ut i det blå.

Når du er her,

held eg augo opne.

Blunkar sjeldan,

så sjeldan som råd,

for å sjå deg ,

mi notid,

så ofte som råd.

Når du ikkje er her,

let eg augo att.

Opnar dei sjeldan,

så sjeldan som råd.

Manar deg fram,

mi fortid, mi framtid,

mi æve.

Antony & The Johnsons - You Are The Treasure

(trykk på biletet for å kome til kjelda, og trykk på linja over for å høyre ein nydeleg song)

Me prøver berre å passe inn,

men verda er for stor,

og kroppane våre for små.